De kunstenaar uit Rome

De spuit werd opzij gelegd, ‘die komt dadelijk wel’ mompelde Billy in zichzelf. Na jarenlang zwaar gebruik hoefde hij over de juiste volgorde van handelingen geen twee keer na te denken. Bij het verwarmen van de verroeste theelepel boven de kaars kwamen al de eerste tintelingen naar boven. Dat gevoel dat een onschuldig schoolmeisje kreeg als ze de hand van haar moeder losliet wanneer ze voor het eerst het schoolplein opliep.

Volgende stap was het met de injectiespuit opzuigen van dit bruine borrelende braaksel. Afsluitend werd de hete naald ter hand genomen en werd in het bleke lichaam van Billy een speurtocht gestart. De eindhalte; een ader die de lancering aan endorfines zou stroomlijnen.

Dit was het moment waar het allemaal om draaide, deze innige tango met de witte dood. Tapijt surfend op verscheidene muzikale klanken werden allerlei universums bezocht en ook weer verlaten. Terwijl Billy zwalkte op de ritmische tonen stootte hij de dichtstbijzijnde geurkaars om. Uiteraard had de zwaar benevelde Billy niet door dat het vlammetje naar de gordijnen rolde en dat de oxidatie tussen brandstof en zuurstof in sneltreinvaart de kamer begon te vullen.

Uit een andere kamer kwam zijn echtgenote D’arcy de kamer ingelopen. Bedwelmd onder invloed van andere substanties gilde ze: ‘een inferno, een inferno….Nero, waarom laat je Rome branden’. Al snel erna ontwaakte zij uit haar beschonken toestand en kwam in actie. Het was geen probleem voor haar om de nog maar zevenenveertig kilo wegende Billy te verplaatsen.

Het moet een haast onbedoeld komisch beeld zijn geweest, de in een babydoll geklede D’arcy die haar man als een soort kleuter aan zijn haren de voordeur uittrok achterna gezeten door de oranje gele vloed van brand en een accumulatie aan rookpluimen. De in haast opgetrommelde brandweer stond al voor de deur.

Toen de brandweercommandant naar voren stapte en boven de loeiende sirene begon te schreeuwen of er nog andere mensen in huis waren besefte Billy pas wat hij had achtergelaten. Alles lag in zijn gebruikerskamer, alle poëzie die hij ooit had geschreven en waarvan geen kopieën waren. Een decennialange verzameling aan hersenspinsels gegoten in kunstvorm.

‘Mijn kinderen, mijn alles, mijn levenswerk’ huilde Billy ontroostbaar in een omvangrijk tranendal.

‘We hebben geen kinderen, geen zorgen’ stelde D’arcy de brandweercommandant gerust die verschrikt opkeek bij de klaagzang van Billy. Zijn mannen hielden ondertussen Billy tegen die terug het huis in wou rennen.

‘Alleen een schildpad’.