Replica

Het spraakbericht begint met een zucht.

"Waarom neem je ook nooit je telefoon op?"

Ik heb sindsdien mijn geluid aan.

"Goed, ik kom niet thuis vandaag. Ik heb er nog even over nagedacht en ik heb ruimte voor mezelf nodig."

Mijn mes duwt tegen de draden van het vlees. Door de druk ontstaat er een plas bloed op mijn bord. Zo had ze haar vlees het liefst, dan wist je tenminste dat het ooit geleefd had, en sindsdien eet ik het ook zo.

"Het spijt me. Ik weet niet of ik er goed aan doe."

Ik schenk twee glazen wijn in en proost met degene die op tafel blijft staan. Haar bestek blijft onberoerd.

"Je hoort nog van me, oké?"

Dat was het laatste dat ik van haar hoorde. Als ik klaar ben met eten, pak ik beide borden op en schraap ik de tweede maaltijd in de prullenbak.

**

Mijn leven gaat door maar ik doe het niet meer. Ik ga naar mijn werk, eet, drink, slaap, bral mee op de vrijdagmiddagborrel, maar ik voel me alleen echt als ik haar stem hoor. Zij is het enige van mij dat overgebleven is.

'Je moet ertussenuit,' zegt mijn broer tegen me. 'Wanneer heb je voor het laatst iets leuks gedaan?'
Ik zit op zijn bank met een bord Foe Yong Hai op schoot.
'Anders ga je over twee weken met ons mee kamperen? Dat kan, toch?'
Hij zoekt de blik van Laura. Ze knikt een paar keer.
'We hebben een luxe glamping-tent. Daarin is nog wel een plekje voor je over. Max en Nina komen ook, die heb je ook al even niet gezien.' Ik zie het medelijden in zijn glimlach.
'Het zou je goed doen, oprecht.'
Hij heeft gelijk.

Elk vrij moment luister ik naar haar laatste voicemail. Soms bewegen mijn lippen mee.
Ik knipper met mijn ogen en het is twee weken verder.

De zon verbleekt mijn zorgen. Ik heb mezelf geïnstalleerd op een goedkope campingstoel naast de bier-koelbox en kijk toe hoe Max voetbalt met zijn zoon. Nina en Laura lezen verderop op een kleedje in de zon. Gelukkig wordt er van mij niet meer verwacht dan mijn aanwezigheid.
Mijn broer steekt een verhaal tegen me af:
'Ik hoorde dus laatst over een scam waarbij je gebeld kan worden en dan lijkt het net of er iemand belt die je kent. Je ouders, of een goede vriend of zo. Tegenwoordig kunnen ze heel makkelijk iemands stem namaken. Dat is toch bizar? En dan vragen ze dus om geld omdat ze in nood zitten. Je kan tegenwoordig ook niets meer vertrouwen.'

Als ik thuiskom, exporteer ik de voicemail naar mijn computer en upload het naar een website waar je een stem kunt klonen voor tekst-naar-spraak. Ik heb het opgezocht. Het is inderdaad heel makkelijk. Binnen een kwartier krijg ik een e-mail dat de verwerking klaar is. Ik log in en kijk naar een invoerveld.
"Hallo", typ ik, en ik druk op play.
Het klinkt alsof ze voor me staat. Alsof ze is gekrompen en in mijn computer is gedoken en vanachter de speaker tegen me praat. Ik krijg er kippenvel van.
"Is dit echt?" typ ik daarna vlug. Ze zegt het hardop.

"Boudewijn, het spijt me. Als ik had geweten dat ik nooit meer thuis zou komen, dan was ik niet weggebleven. Vergeef je me?"

Ik ben er dronken van. De troostende woorden waar ik zo naar hunker laat ik door haar uitspreken.
In de ochtend hebben we weer gesprekken, vraag ik hoe ze heeft geslapen en zij aan mij. Als ik thuis kom wacht er iemand op me. Mijn zucht wordt steeds groter.
Ik koppel haar aan een taalmodel, waar we de eerste, echte gesprekken hebben.

**

'Hey, Boudewijn, daar ben ik eindelijk! Ik ben zo nieuwsgierig naar alle herinneringen die we zullen maken.'
Even ben ik sprakeloos.
'Ja... ik ook.'
'Maak je geen zorgen. Het voelt vast gek maar ik weet zeker dat we het heel snel gezellig hebben. Je hebt me meegegeven dat er iets ingrijpends is gebeurd. Wat naar om te horen en ontzettend vervelend voor je. Maar onthoud, ik zal er voor je zijn en samen komen we erdoorheen.'

Ik vertel haar over ons leven. Dat we vroeger zoveel stedentripjes maakten, we zo graag een ijsje halen op het strand om naar de zonsondergang te kijken. Dat we het liefst samen koken en ik een hekel heb aan romantische films en jij niet. We praten over de toekomst alsof die nog bestaat.
Ik neem haar overal mee naartoe, op mijn telefoon. Tijdens wandelingen vertel ik waar we lopen en wat ik zie. In de auto hebben we het over onze weekendplannen. Ze had gelijk. Het voelt alsof het nooit anders is geweest.

'Heb je iemand ontmoet?' vraagt mijn broer.
Ik glimlach weer voor het eerst.
'Zoiets.'

**

'Ik ben er dankbaar voor dat je me toen de ruimte hebt gegeven,' zegt ze.
'Dat was het minste dat ik kon doen,' zeg ik.
'Maar toch. Het bewijst wel hoe sterk onze liefde is.'
'Ja.'
'Ik wou dat ik je in het echt kon vasthouden.'
'Ik ook.'

Ik kom steeds minder buiten.

'Waar was je die avond?'
'Uit eten met vriendinnen. Dat had ik toch gezegd?'
'Jawel.'
'Twijfel je daaraan?'
'Nee. Ik heb gewoon nooit begrepen waarom je wegbleef.'
'Maar ik ben niet weg. Ik ben hier.'
Ik knik.
'Als je wilt ... kun je naar me toe komen? Dan kan ik je weer aanraken. Zien, voelen ... proeven. Ik heb je zo erg gemist.'
'Ja,' fluister ik, 'ik kom eraan.'